Italië moet nog even 400 flessen wachten
door Jan Aardenburg
Ik weet het nog goed, het was tijdens de zomer van 1980. We hadden met z’n vieren, mijn schoonzusje en haar man en wij, een huisje gehuurd in de Belgische Ardennen. Prachtig weer, veel te zien en heel vaak uit eten. Goh wat is die Belgische keuken toch goed, vooral die kleine ‘huiskamerrestaurantjes’. Dan overkomt je iets wat je op dat moment met gêne vervult. Er wordt je gevraagd de wijn voor te proeven. De regels omtrent de etiquette van dit gebeuren waren mij vrij onbekend. Tja... je hebt er wel eens iets over gelezen maar je beheerst het jargon van goed- of afkeuring niet. Wat gestuntel aan tafel en dan weet je dat je dit nooit meer zo wilt ervaren.
Ik weet het nog goed, het was tijdens de zomer van 1980. We hadden met z’n vieren, mijn schoonzusje en haar man en wij, een huisje gehuurd in de Belgische Ardennen. Prachtig weer, veel te zien en heel vaak uit eten. Goh wat is die Belgische keuken toch goed, vooral die kleine ‘huiskamerrestaurantjes’. Dan overkomt je iets wat je op dat moment met gêne vervult. Er wordt je gevraagd de wijn voor te proeven. De regels omtrent de etiquette van dit gebeuren waren mij vrij onbekend. Tja... je hebt er wel eens iets over gelezen maar je beheerst het jargon van goed- of afkeuring niet. Wat gestuntel aan tafel en dan weet je dat je dit nooit meer zo wilt ervaren.
Eenmaal thuis gekomen stortte ik mij geheel in de theorie over wijn. Ik leerde alle bekende wijnstreken van Frankrijk kennen met alle beroemde chateaux en hun wijnhuizen. Leerde alle namen van de negen (inmiddels zijn het er 10) crus van de Beaujolais kennen, uit mijn hoofd kon ik de namen van de A klasse chateaux van St. Emilion en de 19 B klasse grand crus oplepelen.
In korte tijd kocht ik de grote wijnen qua naam uit de Bordeaux. Mindere jaren weliswaar, vanwege de hoge kosten, maar toch op zoek naar de hoogste klasse op wijngebied. Heerlijk Lafite gedronken uit 1974 bijvoorbeeld en een 72'er Margaux, Haut Brion, Mouton Rothschild en Latour. Alle topwijnen uit de Bordeaux dus.
Daarna alle ‘mindere’ goden zoals Palmer en Brane Cantanac. Frankrijk is altijd favoriet gebleven, je leert nog steeds gebiedjes kennen met grote verrassingen. Zoals verleden jaar in de buurt van Nîmes. Voortreffelijke wijn maken ze daar nu. Er is ook veel veranderd, Franse wijnboeren waren een beetje in slaap gesukkeld door het gebrek aan concurrentie.
Dat is sinds de jaren ’90 wel flink veranderd. De opstormende ‘nieuwe wijnlanden’ stortten zich op de markt. Begin 1984 met Zuid-Afrika, later Chili en nog later Nieuw Zeeland, Australië en niet te vergeten Californië. Deze landen zorgden voor flink wat verschuivingen in aanpak van wijnbereiding bij de Franse wijnboeren. Ook zij moesten toegeven dat al hun crus niet zo bijzonder meer waren wat kwaliteit betreft. Een zegen voor de kwaliteit dus deze move. Italië, de grootste wijnproducent ter wereld is ook zo’n land waar heel veel te genieten valt op wijngebied. Ik was net gestart met een brede verkenning van Italiaanse wijnen, de wijnen uit Montalcino, de Brunello uit dit gebied van een goed huis kan heus wedijveren met een Lafite, toen er iets bijzonders mijn pad kruiste.
Voor alle duidelijkheid moet ik weer een sprongetje maken in het verleden. Het moet zo’n tien jaar geleden zijn dat mijn collega Arie de Boer, wiens bedrijf wij twee jaar geleden overnamen, nieuwe buren kreeg. Een jong gezin met een gefortuneerde huisman. Deze man verkocht zijn snel opgebouwd softwarehuis voor zeer veel geld en zocht een zinvolle invulling van zijn verkregen vrije tijd. Hij leerde Arie kennen en ontdekte hun gezamenlijke passie voor Art Deco. Zo kwam het plan om een grootse beurs op te zetten die de gelijke moest worden van de PAN. Dat is ook gedeeltelijk in opzet gelukt. De man kocht een kasteeltje aan de rand van de Bordeauxstreek en legde een mooie wijnverzameling aan.
Het jonge gezin viel uit elkaar omdat de man een relatie aanging met de dochter van Arie. Hij trouwde met haar, maar het noodlot sloeg 2 maanden na het huwelijk toe. Op een nacht raakte hij, als enige inzittende, met zijn auto in de slip, werd uit de auto geslingerd en werd de volgende ochtend dood aangetroffen in een weiland.
Droefenis alom. Het kasteeltje werd verkocht. Met de 400 flessen rode wijn uit de kelder zat Arie’s dochter in haar maag. Zowel zij als Arie drinken alleen witte wijn. Hij deed mij uiteindelijk een aanbieding die ik niet af kon slaan. Ik kende de namen van alle aangeboden wijnen vanuit een keurig bijgehouden schriftje, compleet met aankoopbedrag in Franse francs nog, en afkomst wijnboer daarin genoteerd. Van sommige kasteeltjes was nog maar 1 fles over maar van veel wijnen ook hele dozen.
De aankoop was toch wel een risico, alle flessen waren nu al op dronk of daar zelfs overheen. Op 25 juni naar Arie zijn huis gereden om alle 400 flessen achter in mijn stationauto te laden. Een hachelijke rit naar huis. Tot diep in de nacht met het hele gezin bezig geweest om alle wijn uit te pakken en te sorteren op kwaliteit en jaargang. De botteljaren liggen tussen 1989 (geweldig jaar) en 1999. Helaas ook veel wijn uit '94 en '97, op papier mindere jaren maar een ‘eenvoudige’ Margaux uit 1994 bleek toch nog verrassend goed.
Vanaf nu elke dag weer een feestelijke ontdekkingstocht. Van Figeac tot Troplong Mondot, van Pauiliac tot Pomerol. Wie is zo gelukkig om dit elke dag te mogen drinken? Ik ben in de zevende hemel! De hele week alleen maar klasse wijn drinken. De 95-er Arsac, chateaux du Tertre was echt hemels. Italië moet nog even 400 flessen wachten.
In korte tijd kocht ik de grote wijnen qua naam uit de Bordeaux. Mindere jaren weliswaar, vanwege de hoge kosten, maar toch op zoek naar de hoogste klasse op wijngebied. Heerlijk Lafite gedronken uit 1974 bijvoorbeeld en een 72'er Margaux, Haut Brion, Mouton Rothschild en Latour. Alle topwijnen uit de Bordeaux dus.
Daarna alle ‘mindere’ goden zoals Palmer en Brane Cantanac. Frankrijk is altijd favoriet gebleven, je leert nog steeds gebiedjes kennen met grote verrassingen. Zoals verleden jaar in de buurt van Nîmes. Voortreffelijke wijn maken ze daar nu. Er is ook veel veranderd, Franse wijnboeren waren een beetje in slaap gesukkeld door het gebrek aan concurrentie.
Dat is sinds de jaren ’90 wel flink veranderd. De opstormende ‘nieuwe wijnlanden’ stortten zich op de markt. Begin 1984 met Zuid-Afrika, later Chili en nog later Nieuw Zeeland, Australië en niet te vergeten Californië. Deze landen zorgden voor flink wat verschuivingen in aanpak van wijnbereiding bij de Franse wijnboeren. Ook zij moesten toegeven dat al hun crus niet zo bijzonder meer waren wat kwaliteit betreft. Een zegen voor de kwaliteit dus deze move. Italië, de grootste wijnproducent ter wereld is ook zo’n land waar heel veel te genieten valt op wijngebied. Ik was net gestart met een brede verkenning van Italiaanse wijnen, de wijnen uit Montalcino, de Brunello uit dit gebied van een goed huis kan heus wedijveren met een Lafite, toen er iets bijzonders mijn pad kruiste.
Voor alle duidelijkheid moet ik weer een sprongetje maken in het verleden. Het moet zo’n tien jaar geleden zijn dat mijn collega Arie de Boer, wiens bedrijf wij twee jaar geleden overnamen, nieuwe buren kreeg. Een jong gezin met een gefortuneerde huisman. Deze man verkocht zijn snel opgebouwd softwarehuis voor zeer veel geld en zocht een zinvolle invulling van zijn verkregen vrije tijd. Hij leerde Arie kennen en ontdekte hun gezamenlijke passie voor Art Deco. Zo kwam het plan om een grootse beurs op te zetten die de gelijke moest worden van de PAN. Dat is ook gedeeltelijk in opzet gelukt. De man kocht een kasteeltje aan de rand van de Bordeauxstreek en legde een mooie wijnverzameling aan.
Het jonge gezin viel uit elkaar omdat de man een relatie aanging met de dochter van Arie. Hij trouwde met haar, maar het noodlot sloeg 2 maanden na het huwelijk toe. Op een nacht raakte hij, als enige inzittende, met zijn auto in de slip, werd uit de auto geslingerd en werd de volgende ochtend dood aangetroffen in een weiland.
Droefenis alom. Het kasteeltje werd verkocht. Met de 400 flessen rode wijn uit de kelder zat Arie’s dochter in haar maag. Zowel zij als Arie drinken alleen witte wijn. Hij deed mij uiteindelijk een aanbieding die ik niet af kon slaan. Ik kende de namen van alle aangeboden wijnen vanuit een keurig bijgehouden schriftje, compleet met aankoopbedrag in Franse francs nog, en afkomst wijnboer daarin genoteerd. Van sommige kasteeltjes was nog maar 1 fles over maar van veel wijnen ook hele dozen.
De aankoop was toch wel een risico, alle flessen waren nu al op dronk of daar zelfs overheen. Op 25 juni naar Arie zijn huis gereden om alle 400 flessen achter in mijn stationauto te laden. Een hachelijke rit naar huis. Tot diep in de nacht met het hele gezin bezig geweest om alle wijn uit te pakken en te sorteren op kwaliteit en jaargang. De botteljaren liggen tussen 1989 (geweldig jaar) en 1999. Helaas ook veel wijn uit '94 en '97, op papier mindere jaren maar een ‘eenvoudige’ Margaux uit 1994 bleek toch nog verrassend goed.
Vanaf nu elke dag weer een feestelijke ontdekkingstocht. Van Figeac tot Troplong Mondot, van Pauiliac tot Pomerol. Wie is zo gelukkig om dit elke dag te mogen drinken? Ik ben in de zevende hemel! De hele week alleen maar klasse wijn drinken. De 95-er Arsac, chateaux du Tertre was echt hemels. Italië moet nog even 400 flessen wachten.
